Victoria in het lang:

'Mam, wil jij mijn verhaaltjes opschrijven?' vroeg Victoria altijd aan haar moeder, toen ze nog niet oud genoeg was om te kunnen schrijven. Geduldig pakte haar moeder papier en een pen en schreef de verhaaltjes op.

'Wat wil je later worden?' vroegen Victoria's ouders toen ze tien jaar was. 'Ik wil schrijfster worden', riep ze dan en ze las verder in een van de tien boeken die keurig op een stapeltje naast haar bed lagen.

'Wat wil je later worden?' vroegen haar ouders toen ze vijftien jaar was. 'Schrijfster', riep ze en ze schreef verder in haar dagboek.

'Wat wil je later worden?' vroegen haar ouders toen ze oud genoeg was om te gaan studeren. 'Schrijfster', riep ze en ze schreef zich in op een lerarenopleiding in Amsterdam. Haar ouders krabden eens achter hun oren, want met deze opleiding werd ze opgeleid tot lerares in plaats van schrijfster.

Vier jaar lang volgde Victoria de lerarenopleiding in Amsterdam. Intussen schreef ze thuis korte en lange verhalen, gedichten en bedacht ze honderden ideeen voor nieuwe verhalen. Alles schreef ze op in allerlei grote, kleine, dikke en dunne schriften. Ze staan keurig naast elkaar in haar enorme boekenkast te wachten tot ze weer geopend worden, zodat de ideeen omgetoverd kunnen worden tot echte verhalen.

Uiteindelijk kwam Victoria als lerares voor de klas terecht. Het eerste jaar gaf ze les aan kinderen met een verstandelijke handicap. Ze leerde de kinderen boodschappen doen, afrekenen, toetjes maken, koken en hoe ze de tram moesten gebruiken. Maar ook leerde Victoria de kinderen rekenen en taal. Het was een leuke tijd, waarin vooral Victoria heel van de kinderen geleerd heeft.

Na dat jaar ging ze naar een andere school en gaf ze les aan opstandige kleuters. Zij braken het klaslokaal af, klommen in de gordijnen en verfden de muren in plaats van de grote vellen papier dat ze de kleuters had gegeven. Af en toe deed Victoria gezellig met ze mee, maar daar kreeg ze vaak snel spijt van, want zij was meestal degene die alle troep moest opruimen. Bovendien was ze te zwaar voor de gordijnen. Uiteindelijk kwam ze in groep zes, zeven en acht terecht. Daar waren de kinderen gelukkig te groot en te wijs om in de gordijnen te gaan hangen.

Maar na drie jaar les gegeven te hebben, besloot Victoria iets anders te gaan doen: het schrijven van verhalen.

Zonder enige echte schrijfervaring schreef ze een sollicitatiebrief naar een krant met de vraag of ze bij ze kon komen werken (dan kon ze meteen kijken of ze wel kon schrijven). Tot haar verbazing werd ze uitgenodigd voor een gesprek bij de Sp!ts. 'Zo, mevrouw Farkas. Heeft u wel eens eerder voor een krant geschreven?' 'Nou eigenlijk niet. U wordt de eerste krant.' 'Is er dan wel eens een artikel van u gepubliceerd?' 'Nou eigenlijk ook niet.' Dit gesprek ging helemaal de verkeerde kant op, dacht Victoria, maar ze glimlachte dapper. 'Kunt u eigenlijk wel schrijven?' 'Eh... ik geloof het wel.' 'Nou dan bent u aangenomen.'

Vanaf dat moment werkte ze op de redactie van een echte krant. In het begin was het hartstikke moeilijk, want ze wist helemaal niets van het schrijven van artikelen voor kranten. Wist je dat er hartstikke veel regels gelden voor een krantenartikel? Dat er bijvoorbeeld 5 w's en 1 h bestaan in een nieuwsartikel? Wie, wat, waar, waarom, wanneer en hoe? Probeer het maar eens.

Door te kijken en luisteren naar collega's die er verstand van hadden en door maar gewoon te schrijven, leerde Victoria beetje bij beetje artikelen, reportages, achtergrondverhalen en interviews te schrijven. Iets dat ook nog eens goed van pas kwam bij het schrijven van korte en lange verhalen voor kinderen. In totaal heeft ze bij drie verschillende kranten gewerkt: Sp!ts, De Telegraaf en Kidsweek. Inmiddels heeft ze zich helemaal op het schrijven van prenten-, kinder- en jeudboeken gestort en probeert ze daarnaast zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor haar tweede grootste hobby: reizen.